Rare wereld, omgekeerde wereld, maar vooral verlaten wereld.
Verlaten door vrienden, verlaten door familie, maar nee, nog net niet helemaal alleen. Ze voelt zich soms zo rot, rot vanbinnen en waarom dan wel ?
Omdat het gewoon zo is. Niemand die haar belt, verraden door vrienden, vriendinnen waarvan ze dacht dat ze écht waren. Puur vanbinnen, maar neen toch nog belogen. Letterlijk stank voor dank. Ze heeft bijna niemand en hoewel ze op deze manier niet mag denken, doet ze het toch. Ja toch...
Een echte afsluiter van het zesde is er nooit geweest, nu moet ze nog twee maanden werken. Waarom heeft ze toch ja gezegd. Het is zomer, het is je leven en zij ? ze gaat alleen maar werken.
Ze geniet niet meer, niet meer, niks meer, wat is er nog meer. Buiten dat gevoel, die verlatenheid, die hopeloosheid en volgens sommigen zieligheid...
Waar blijft dat zelfvertrouwen nu dat ze de afgelopen jaren stilaan terug had opgebouwd? Ze breekt zichzelf af, omdat ze niets anders kan. Neen geen dikke vrienden in de buurt die zeggen “hé ik ben er, ik steun je”
Neen, alleen, alleenheid... welkom, welkom in haar leven.
NEE, ik wil me niet alleen voelen, maar leg me dan eens uit waarom ? waarom voel ik me zo. Het is onnozel ik praat in de 3e persoon terwijl het allemaal over mij gaat. Ik ben niet zielig, ik voel me gewoon zo miserabel. Gewoon om het feit, het feit dat ik amper echte dikke vrienden, vriendinnen heb. Ter wijl foto's binnenstromen van mensen die ik ken die op vakantie zijn, of op 1 of ander feestje bevinden. Het zijn mensen die ik allemaal ken, maar kennen zij mij ?
Weet je in mijn vriendenlijst staan zo een 3oo-tal personen, maar wie zijn zij... Het is een VRIENDENlijst, maar wie zijn zij? Mijn vrienden ? Nee eerder kennissen. Kennissen...
Het moet gedaan zijn zo, mijn leven bestaat vanaf nu niet alleen meer uit werken maar ook uit weggaan. Kennissen tot vrienden maken... En bij dit alles ook een beetje aan mezelf denken...
Want ik ben 10 x meer waard dan dat ik me nu zelf inschat. Dat is toch wat anderen zeggen...